مانند فصبر جميل و هم به جمال ربوبى گفته مىشود كه در روايات و دعاها به طور فراوان آمده است . مطلب دوم - نه تنها در هيچ يك از منابع اسلامى شناخت و دريافت زيبائى و ساختن زيبائى منع نشده است ، بلكه چنان كه از منابع قرآنى و حديثى برمىآيد زيبايى يكى از طرق حركت به فوق طبيعت و انس با جمال الهى است كه هيچ چيزى جاى آن را براى آن مقصد نمىگيرد . مطلب سوم - بدان جهت كه اكثريت قريب به اتفاق اولاد آدم چنان كه در برابر امتيازات دنيوى مانند مال و فرزندان و مقام و محبوبيت و شهرت و غير ذلك خود را مىبازد و نمىتواند شخصيت خود را داشته باشد و از آن امور به عنوان وسائل مناسب بهره بردارى نمايد ، همچنان در برابر نمود زيباييها با سرعت و عميقا از خود بى خود مىگردد و اين ضعف شخصيت از يك طرف و محدوديت دانش و اطلاعات از ماهيت و علل و معلولات و لوازم و نتائج آن امتيازات و زيباييها از طرف ديگر ، مانع از آن مىشود كه انسان به اعماق ماهيت و علل و معلولات و لوازم و نتائج آنها نفوذ كند و به قول آن شاعر كه مىگويد : تو مو مىبينى و من پيچش مو هم مو را ببيند و هم پيچش مو را ، لذا تأكيد مىشود كه از دل بستن و خود باختن در برابر آن عوامل لذت و زيباييها برحذر باشند ، زيرا زيباييهاى محسوس [ چنان كه در كتابى مخصوص به اين موضوع ( 1 ) مشروحا طرح كرده‌ايم ] پرده ايست نگارين و شفاف كه بر روى كمال كشيده شده است . بنا بر اين ، خود نمودهاى زيبائى اگر هم منزلگه نهائى لذت طبيعى باشد ، ولى مقصد نهائى سير و سياحت و انبساط درونى نيست مگر نشنيده‌ايد - مرغ بر بالا پران و سايه اش مىدود بر خاك و پران مرغوش ابلهى صياد آن سايه شود مىدود چندان كه بىمايه شود

--> ( 1 ) زيبائى و هنر از ديدگاه اسلام .